Julie Vanlook is een olfactorische kunstenaar gevestigd in Brussel. Haar werk vertrekt vanuit een onderzoek naar de manier waarop geur het lichaam aanspreekt en emoties naar de oppervlakte brengt. In haar installaties vormt geur een actief, ruimtelijk element dat de aanwezigheid en ervaring van het publiek richting geeft. Tijdens performances werkt ze met geur als een levend materiaal dat voortdurend verandert en zo het verloop van het werk mee bepaalt. Ook in haar objecten neemt geur een centrale plaats in, zowel als drager van betekenis als uitnodiging tot een directe, fysieke ontmoeting met het werk.

Met rauwe beeldtaal, een beetje beenhaar en een sterke voorliefde voor het vreemde en het verontrustende, modelleert en vormt Aurélie Bayad lichamen voor de camera. Die van haarzelf, of die van anderen. Bij haar is alles een aanleiding voor een nieuwe shoot: een liedje, de ontdekking van een incongruente plek, of zelfs een nieuw accessoire. Ze slaagt erin de aandacht van de kijker vast te houden in een heen-en-weerbeweging tussen voyeurisme, exhibitionisme en intimiteit in het tijdperk van het internet.

Manon Teirlynck (2002, Brugge) is een beeldend kunstenaar en muzikant, gevestigd in Brussel. Ze behaalde een master in beeldende kunsten – fotografie aan LUCA School of Arts. Haar praktijk beweegt zich tussen fotografie, experimentele film, video-installatie en geluid, waarin ze de wisselwerking tussen klank en beeld onderzoekt. Ze reflecteert op

thema’s als vergankelijkheid en verlies, en verkent hoe geluid sfeer, betekenis en narratief mee vormgeeft binnen haar film- en videowerk.

Dust Bunnies onderzoekt de vergankelijkheid van onze verbindingen, zowel met de mensen om ons heen als met onze omgeving. Net zoals stofkonijntjes zich langzaam in de kleinste hoeken verzamelen, stil en onopgemerkt, kunnen relaties en plekken verschuiven, vervagen of plots verdwijnen. In dit werk worden deze fragiele momenten tastbaar gemaakt: het belichaamt de kwetsbaarheid en vergankelijkheid van onze verbindingen, en reflecteert op het dualisme waarin zowel schoonheid als pijn samen bestaan. 

Het werk onderzoekt deze spanning tussen fragiliteit en stabiliteit, tussen schoonheid en dreiging. De beelden functioneren eerder als mentale ruimtes dan fysieke landschappen.

Natuur verschijnt hier als een symbolische ruimte: een plek die zowel heling als kwetsbaarheid draagt, en haar eigen littekens heeft.

De installatie speelt met tijd op een niet-lineaire, licht vervormde manier, geïnspireerd door de ervaring van verlies waarin tijd vertraagt of anders aanvoelt terwijl het dagelijkse leven doorgaat. Beelden en geluiden verschuiven voortdurend, waardoor een gevoel van fragiliteit en onzekerheid ontstaat. Geluid vormt een essentiële laag die de sfeer en betekenis versterkt, terwijl de twee schermen een dialoog openen waarin beelden verschillende betekenissen kunnen aannemen afhankelijk van hun context. 

Zo ontstaat een ruimte waarin de kijker wordt uitgenodigd eigen herinneringen, associaties en interpretaties mee te brengen.

Hannah Hoebeke is een kunstenaar uit Gent, België, wiens sculpturen spelen met de dialoog tussen kunstenaar en model. Ze brengt traditionele studiozitervaringen tot leven door de ontmoeting te verplaatsen van de exclusieve ruimte van de studio naar een sociale omgeving.Met haar sterke fysieke aanwezigheid biedt beeldhouwkunst een unieke manier om interactie te bevorderen. 

Het vermogen om ruimte in te nemen nodigt uit tot betrokkenheid, creëert gedeelde ervaringen en brengt mensen samen. Het beeldhouwproces zelf wordt een manier om het tempo te vertragen en ruimte te creëren voor diepgaandere gesprekken. Het gaat niet alleen om het resultaat, maar ook om de gedeelde tijd en aanwezigheid die klei mogelijk maakt.Hoebeke’s artistieke praktijk vindt plaats in een gemeenschappelijke context: een queerscholen kapschool in Argentinië, een gemeenschapscentrum in een divers buurt in België, een openbare school op het platteland in Nepal,…In deze gemeenschappen gebruikt ze beeldhouwen zowel als een methode van ontmoeting als een manier om een ruimte voor samenkomst binnen een omgeving te creëren.

In de huidige maatschappij observeert ze dat mensen steeds meer loskomen van hun omgeving en van elkaar, een tendens die wordt versterkt door neoliberale waarden. Haar nadruk op de relatie tussen kunstenaar en model bestrijdt deze tendensen en brengt verbinding terug.Hoebeke studeerde af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent (2022) en behaalde een MA in Sculptuur aan het Royal College of Art in Londen (2025). 

"Ik ben Justine Cappelle en ik begon mijn carrière als documentairemaker. In de loop der tijd verschoof mijn focus naar de grens tussen fictie en documentaire—hoe verhalen worden opgebouwd, welke elementen worden opgenomen of weggelaten, en hoe dit onze perceptie van waarheid beïnvloedt.

Mijn praktijk is sindsdien geëvolueerd naar een zoektocht naar manieren om de grenzen tussen kunst en werkelijkheid te doorbreken. Ik combineer documentairestrategieën met installatie, collage en performance om te onderzoeken hoe de bouwstenen van verhalen opnieuw vormgegeven kunnen worden—en zo onze perceptie van wat echt is uit te dagen en te reconstrueren. Vaak werk ik met gevonden materialen. Ik zie deze als stille getuigen, die sporen dragen van plaatsen, mensen, weersomstandigheden en tijd.

Deze materialen zijn niet zomaar overblijfselen; ze worden bewijs van uitdijende realiteiten en weerspiegelen de complexiteit van de wereld om ons heen.


Justine invites her Friends in Grief

Blanket: Na elkaar zeven jaar te hebben liefgehad, is hun onstuimige weg naar liefde ten einde gekomen. Of misschien niet. Lauranne en Jasper willen zich niet tevredenstellen met het zijn van ex-liefdes en zijn vastberaden hun relatie op een manier te verkennen die niet langer romantisch is. Maar hoe noem je iemand die je ex is, maar toch ook niet echt? Op de dekbedovertrek is een gedicht geborduurd, geschreven door Jasper op het moment dat ze besloten afstand te nemen van elkaar en van hun romantische relatie. De ruwe emotie van dat moment blijft zichtbaar in de woorden en de trillende, chaotische handschrift.

Sydney Burgstra is een beeldend kunstenaar gevestigd in Haarlem, Nederland. Ze behaalde haar master in Fotografie aan KASK School of Arts in Gent. Haar werk ontstaat vanuit ontmoetingen met mensen en plaatsen, en onderzoekt hoe verbindingen worden gevormd, onderhouden en waarom ze van betekenis zijn in het dagelijks leven. 

Werkend met zowel analoge als digitale fotografie ontwikkelt Burgstra projecten die zich over langere tijd ontvouwen en geworteld zijn in aandacht en gedeelde aanwezigheid. Ze werkt vaak samen met de mensen die ze fotografeert en creëert zo ruimte voor uitwisseling, vertrouwen en reflectie. Haar praktijk behandelt sociale thema’s en taboes, waaronder eenzaamheid, menselijke verbondenheid en geleefde ervaringen, waarbij ze de fotografische relatie benadert met zorg en bedachtzaamheid. 

Zijn project is gewijd aan het thema eenzaamheid, een onderwerp dat me al geruime tijd fascineert en een gevoel dat ik, net als vele anderen, zelf af en toe heb ervaren. Ik was nieuwsgierig naar mensen die dagelijks met eenzaamheid te maken hebben, en via een Facebookgroep voor eenzame personen in België kwam ik in contact met tien openhartige, genereuze mensen. Ik heb grote bewondering voor hen omdat ze hun verhalen wilden delen, gezien het taboe en het stigma dat rond dit thema hangen. Het hadden er nog veel meer kunnen zijn, want eenzaamheid is een enorm groot maar vaak onzichtbaar probleem in onze samenleving. 

Iedereen had zijn eigen verhaal en omstandigheden die tot hun eenzaamheid hebben geleid, maar wat ze gemeen hadden, was het verdriet dat ermee gepaard gaat. In een tijdperk waarin er ontelbare manieren zijn om verbonden te blijven, lijkt oprechte verbinding tussen mensen zeldzamer dan ooit, en persoonlijk vind ik dat best beangstigend. Met dit werk hoop ik reflectie te stimuleren over de manieren waarop we in ons dagelijks leven verbinding maken — en soms ook tekortschieten. 

Arthur Dufoors praktijk ontvouwt zich rond momenten van breuk en overgang. In plaats van een oplossing aan te reiken, begeeft zijn werk zich in zones van opschorting waar de waarneming wordt vertraagd en vorm wordt heroverwogen. Schilderkunst wordt één element onder andere, ingebed in constructies van glas en staal die vlakheid en transparantie verstoren. Door obstructie en herconfiguratie stelt Dufoor het tweedimensionale beeld in vraag en opent hij zijn werk voor transformatie en vernieuwing.