Met The Slow Must Go On, blaast Alex Deforce het slowdancen opnieuw leven in. Het is een soort poëtische promnight. Een ruimte waar dansen geen content is. Anti-TikTok. Anti-performance.
Een anti-moshpit. Waar de moshpit chaos, agressie en centrifugale energie is, wordt de slow pit
een vortex van tederheid — centripetaal, met de poëzie / de dichter als middelpunt:
een protest tegen de swipe,
een oefening in blijven.
een marathon van nabijheid.
De moshpit duwt je weg.
De slow pit houdt je vast.

 De evolutie van slowdancen vertelt het verhaal van vier generaties met radicaal verschillende opvattingen over intimiteit. In de jaren '50 en '60 dansten babyboomers op sock hops waar chaperones mee op de dansvloer stonden om "onfatsoenlijk" gedrag te voorkomen. "Leave room for Jesus" was de regel; een bijbel breedte afstand tussen de danspartners. Een jongen die vroeg om een slowdance suggereerde serieuze interesse, terwijl snelle dansen "gewoon vriendschappelijk" waren.

 
De 80’s power ballad was de soundtrack van het schuifelen, maar ook van de ondergang. Terwijl iedereen elkaar vastnaam op de tonen van "Total Eclipse of the Heart" of "I Want to Know What Love Is", hing boven hun hoofden de schaduw van de paddenstoelwolk. De Koude Oorlog produceerde zijn eigen unheimlichkeit: elke omhelzing kon de laatste zijn.

Het Duitse woord Weltschmerz kreeg in die decennia een nucleaire ondertoon. De pijn om de wereld was niet langer romantisch-filosofisch: de wereld kon werkelijk ophouden te bestaan. In die context werd slowdansen subversief. Lichamen die elkaar vasthielden terwijl Reagan en Gorbatsjov elkaar de hand weigerden. De fuif als schuilkelder. Het parochiaal centrum als bunker van tederheid.

Vier decennia later, keert die unheimlichkeit terug. Weer de oorlogsdreiging. Weer de beelden van raketten. Maar de fuif is verdwenen — vervangen door scrollen, swipen, en algoritmisch isolement? Ballads zijn ironisch geworden, TikTok-fragmenten.

Precies daarom is de slow pit nu nodig. Niet als nostalgie naar de jaren '80, maar als terugkeer van dat wat de power ballad intuïtief begreep — dat in tijden van existentiële dreiging, het vasthouden van een ander lichaam een daad van verzet is. Niet tegen de bom. Maar tegen de onverschilligheid. Tegen het nihilisme dat zegt: het maakt toch niet uit. De slow pit herneemt de belofte van de power ballad, ontdaan van haar kitsch maar niet van haar ernst: dat drie minuten — of dertig, of drie uur — van nabijheid wél uitmaken. Dat het schuifelen, net als in 1983, een weigering is om alleen te zijn aan het einde van de wereld.

 

 “To dance is not to be going anywhere"
(Alan Watts)