In de wereld van vandaag leven we met een continue stroom van beelden van over de hele wereld. Via nieuws, sociale media en andere online platformen zijn we dagelijks getuige van oorlog, rampen, politieke conflicten, ongelijkheid en klimaatcrises via de schermen van onze telefoons, televisies... We kijken naar het lijden en geweld van anderen, bijna in real-time, terwijl het gebeurt. Maar omdat de confrontatie met deze beelden zo constant is, blijven deze gebeurtenissen veraf en bijna abstract. We kijken, maar we ervaren het niet.

Deze afstand creëert een bizar paradox. Meer dan ooit tevoren zijn we ons bewust van wat er over de hele wereld gebeurt, toch laat die constante toegang tot geweld ons emotioneel verdoofd. Beelden van conflicten, de vluchtelingencrisis, ecologische rampen en politieke onrust zijn te zien op dezelfde plekken waar we ontspanning zoeken. Net zoals we toeschouwers zijn van ontspannende video's, films en series, worden we toeschouwers van echte gebeurtenissen die op dit moment plaatsvinden.

We kunnen de positie van toeschouwers daarom vergelijken met hoe we de bioscoop ervaren. In de bioscoop zitten we in het donker en zijn getuige van verhalen over mensen die lijden, vechten, verliezen en sterven. We voelen de spanning en we voelen empathie, maar onze positie blijft buiten het kader, zonder deel te nemen. Het verhaal ontvouwt zich, of we nu echt kijken of niet.

Maar film heeft ook de kracht om de afstand tussen de kijker en degene die bekeken wordt, uit te dagen. Film confronteert de toeschouwer met ongeziene, genegeerde realiteiten en motiveert ons om closer te kijken naar levens die gemarginaliseerd zijn en ervaringen die verborgen blijven.

In deze filmreeks willen we precies vertrekken vanuit die paradoxale positie: de toeschouwer als getuige, maar ook als voyeur. Binnen dit thema willen we spelen met wat het voor de kijker betekent om geweld en conflict te bekijken zonder de mogelijkheid, of de wil, om in te grijpen.

Door ongemakkelijke vragen te stellen, maakt deze filmreeks van de toeschouwer een medeplichtige: wanneer wordt kijken een vorm van afstand, en wanneer transformeert het in een vorm van betrokkenheid? En wat betekent het wanneer we blijven zitten, net als in de bioscoop, terwijl het verhaal doorgaat?

Aan de ene kant van de muur speelt zich een idyllisch gezinsleven af, terwijl aan de andere kant een van de grootste gruwelen uit de Westerse geschiedenis plaatsvindt. In The Zone of Interest wonen Auschwitz-commandant Rudolf Höss, zijn vrouw Hedwig en hun gezin vlak naast het concentratiekamp. Ze proberen er een perfecte wereld van te maken, terwijl ze de gruweldaden niet alleen negeren, maar er ook actief aan bijdragen en van profiteren.