Aïcha Ouattara is een multidisciplinaire Belgisch-Maleise kunstenares, geboren en woonachtig in Brussel. Als autodidact beeldend kunstenaar en plasticien is ze ook een performer opgeleid in hedendaagse dans aan Danscentrum Jette en een somatisch beoefenaar in Fasciatherapie & Dans. Haar praktijk houdt zich bezig met het culturele erfgoed van animistische West-Afrikaanse samenlevingen. Door middel van beeldhouwkunst, schilderkunst, fotografie, collage, textiel en installaties onderzoekt ze de relatie tussen de mens en zijn natuurlijke omgeving. Gesitueerd op het snijvlak van kunst, ecologie, spiritualiteit en somatische praktijken, ontplooit haar werk zich via immersieve, gevoelige en poëtische vormen.

Annelotte Lammertse is een in Brussel gevestigde beeldend kunstenaar en onderzoeker. Door middel van weven, natuurlijk verven, film, fotografie, performance en grafiek richt ze zich op de gelaagde relaties en verbindingen in onze directe natuurlijke omgeving, waarbij flora en andere niet-menselijke organismen als gidsen en vertellers fungeren. Ze gaat in op de manieren waarop we voortdurend proberen de ecosystemen om ons heen te controleren, categoriseren en vast te leggen. In deze werken worden verschillende vormen van samenwerking, kennisproductie en precairiteit onderzocht.

Amber Vanluffelen is een multidisciplinaire kunstenaar die werkt met performance, digitale beeldvorming, beeldhouwkunst, poëzie en installaties. Hun praktijk bouwt werelden waarin symbolen, gebaren en objecten zich bewegen tussen fysieke en virtuele domeinen. Puttend uit nachtleven, anime, sport, videogames en spirituele verkenning, zetten ze culturele en persoonlijke referenties om in beelden, sculpturen en performances, vaak binnen open structuren die activering uitnodigen en reageren op specifieke omstandigheden. Geïnspireerd door denkers als I.K. Taimni en Karen Barad, onderzoekt Vanluffelen hoe bewustzijn vorm krijgt door materiaal, beeld en beweging. Ze hebben ook geperformd in projecten van andere kunstenaars, waaronder Ula Sickle en Hannah De Meyer.

Camille Dufour combineert grafiek, schilderkunst, installatie en performance om de dynamiek van verdwijning die onze eeuw kenmerkt, in vraag te stellen. Ze drukt proof na proof met de hand af totdat de inkt uitgeput is, waarbij ze elk exemplaar als een origineel behandelt. Van bedreigingen voor de biodiversiteit en de uitputting van hulpbronnen tot smeltende gletsjers, gewapende conflicten en migratiecrises, ontstaat haar werk als een poging tot collectief herstel als antwoord op de toestand van de wereld. Ze ontving verschillende onderscheidingen, waaronder de Prix de la gravure et de l’image imprimée (2017) en de Prix Jeunes Artistes (2024). Haar werk werd gepresenteerd in talloze solo- en groepstentoonstellingen, met name bij de Fondation Boghossian, WIELS en Bozar. Ze wordt vertegenwoordigd door de Belgian Gallery.

Sinds 2016 ontwikkelt Chloé Clément levenservaringen die één tot meerdere weken duren. Deze retraites worden gemotiveerd door de behoefte om te ontsnappen aan de menselijke agitatie, om zo onze levensstijl en onze relatie tot het dagelijks leven in vraag te stellen. In deze context bouwen ze langzaam op met wat ze uit hun omgeving verzamelen. De resulterende vormen dragen het stempel van de plaatsen waar ze tot stand komen; ze trachten zo de mogelijkheden te verkennen om een werk te creëren zonder geld, met gebruikmaking van het afval en de restanten van onze consumptiemaatschappij.

Delphine Somers is een in Brussel gevestigde kunstenares die werkt op het snijvlak van folklore, mythen, rituelen, magie en droomwerelden, en het acute hedendaagse, maatschappelijke en cultuurspecifieke. Ze onderzoekt het menselijk onderbewuste naast de complexe sociale realiteit, en het samenspel tussen beide. Haar werk werd onder andere getoond in het ABBY museum (Kortrijk, BE), Museum M (Leuven, BE) en Huis van het Boek (Den Haag, NL).

Elli Vassalou is een in Brussel gevestigde transdisciplinaire kunstenares, architecte en onderzoekster. Haar werk ontspruit uit geleefde ervaring, collectief geheugen en langdurige samenwerkingen met gemeenschappen. Door middel van film, ruimtelijk ontwerp, beweging, voedsel, storytelling, rituelen en participatieve etnografische methoden creëert ze ruimtes voor reflectie, kennisproductie en verbeelding. Haar recente werk omvat platforms zoals The Post Collective, Metaspora en Some Dances Last Longer Than Castles: Çiftetelli, en onderzoekt migratie, ontheemding en de belichaamde kennis van de volkeren van het oostelijke Middellandse Zeegebied.

Ernst Maréchal is een audiovisueel kunstenaar, performer en singer-songwriter. Met zijn werk streeft hij ernaar kwesties van (on)gelijkheid, diversiteit en gemeenschappelijkheid aan te spreken, te begrijpen en opnieuw te verbeelden. Hij interesseert zich voor de ethiek van het omgaan met de stemmen die hij ontmoet: hoe richting en betekenis kunnen worden gegeven en posities kunnen worden ingenomen – samen – rond gedeelde belangen die hij alleen niet kan belichamen. Als artistiek (doctoraal) onderzoeker aan de RITCS School of Arts/VUB ontwikkelt hij 'Social Recordings', een procesmatige praktijk die veldopnames, sonische ontmoetingen en improvisaties verzamelt (in muzikale assemblees), gecreëerd in diverse sociale, pedagogische en artistieke contexten, in samenwerking met kunstenaars en niet-kunstenaars van alle leeftijden.

Federico Protto is een Uruguayaanse kunstenaar gevestigd in Brussel. Zijn werk omvat performance, textiel, muziek en onderzoek. Daarmee onderzoekt hij transculturele en transgenerationele ervaringen van migratie. Hij is geïnteresseerd in het begrijpen van multidisciplinaire formaten als instrumenten voor 'rematriation' (her-moedering). Zijn projecten werden onder andere getoond bij Laboratoires d'Aubervilliers (FR), DeSingel (BE), Centro Cultural de España de Montevideo (UY) en Halle für Kunst Lüneburg (DE). Hij studeerde modeontwerp aan de Universiteit voor Toegepaste Kunsten Wenen en artistiek onderzoek aan a.pass in Brussel.

Maliza Kiasuwa is een beeldend kunstenaar wiens praktijk de fragiele onderlinge afhankelijkheid tussen menselijke samenlevingen en natuurlijke ecosystemen onderzoekt. Met behulp van abstracte vormen die geïnspireerd zijn door organische structuren en het dierenleven, reflecteert ze op hoe menselijke activiteit de levende wereld transformeert. Op het snijvlak van kunst en wetenschap verbeeldt ze speculatieve futures die schommelen tussen poëtische emergentie en dystopische mutatie. Door een combinatie van collage en beeldhouwprocessen gebruikt ze materialen die zowel kwetsbaarheid als veerkracht oproepen, als echo van biologische systemen, ecologische cycli en adaptieve mechanismen die in de natuur worden aangetroffen. Haar werk werd internationaal getoond, waaronder op AKAA (Also Known As Africa), de Congo Biënnale, de Strasbourg Art Fair en PRISM ART FAIR.

Marjolijn Dijkman woont en werkt in Brussel en Lahaymeix, Frankrijk. Ze is een op onderzoek gebaseerde, multidisciplinaire kunstenares die werkt met film, fotografie, beeldhouwkunst en installaties. Haar praktijk onderzoekt het snijvlak van cultuur en andere onderzoeksdomeinen, met een sterke focus op het snel veranderende milieu en de onderlinge afhankelijkheid tussen mens en niet-mens. In 2005 richtte ze samen met Maarten Vanden Eynde de door kunstenaars geleide organisatie Enough Room for Space op. Momenteel is ze doctoraal onderzoeker aan LUCA/KU Leuven (2023–2027).

Mathias Mu is een multidisciplinaire kunstenaar en onderzoeker gevestigd in Antwerpen. In zijn praktijk omarmt Mu speculatief wereldbouwen, neo-folklore, techno-romantiek en 'convivial objects' (gezellige/verbindende objecten). Mu creëert objecten, installaties en klankwerken. Door een combinatie van digitale fabricagetechnieken zoals 3D-printen en door zich bezig te houden met evoluerende technologische ontwikkelingen, onderzoekt zijn praktijk zachtere uitdrukkingen van technologie en ruimtes waar ambiguïteit kan gedijen, met digitale elementen die bijna oplossen en tastbaar worden. Gedreven door een interesse in syncretistische geloofssystemen en symbolische tradities, beweegt zijn praktijk zich in een ruimte tussen het organische en het synthetische.

Nele Möller werkt momenteel aan een doctoraat in de Kunsten aan de KU Leuven en LUCA Brussels. Haar onderzoeksproject, The Forest Echoes Back, draait om het Thüringer Woud in Duitsland, dat zwaar te lijden heeft onder monoculturen, klimaatverandering en schorskeverplagen. Het project onderzoekt manieren om deze aanhoudende veranderingen na te trekken en erop te reageren, waarbij veldopnames, live audiostreaming, luisteren en mimicry als centrale methodologieën worden ingezet.

Pedro Riofrio is een beeldend kunstenaar, muzikant en onderzoeker die de snijpunten exploreert tussen biomaterialen, technologische innovatie en de fysieke aard van klankresonanties. Zijn werk is diep beïnvloed door zijn dubbele culturele perspectief en geworteld in thema's van verbondenheid, transformatie en de cyclische aard van het leven. Hij onderzoekt de oorsprong van materie, de doorgang van de tijd en de voortdurende veranderingen binnen natuurlijke fenomenen. Pedro benadrukt de gedeelde essentie van alle wezens – dat we allemaal uit dezelfde materie zijn samengesteld, resoneren en interageren binnen een rizomatisch systeem zonder hiërarchieën. Dit perspectief daagt conventionele ideeën over scheiding en hiërarchie uit, met als doel in plaats daarvan de diepe onderlinge afhankelijkheid van alle dingen bloot te leggen.

Samah Hijawi is een multimedia kunstenares gevestigd in Brussel. Haar projecten zijn onderzoeksbased en diep geworteld in historische narratieven. Uit de oude geschiedenis put ze inspiratie om het hedendaagse leven opnieuw in scène te zetten en weer te geven, voorbij de beperkte, gepolariseerde discoursen die ons leven vandaag sturen. Haar recente werken verkenning astrologie, oude mythologie en landbouw als manieren om te kijken naar het grotere web van het leven waarmee we verbonden zijn. Ze is tutor aan DAS Arts in Amsterdam.

Soukaïna Aziz El Idrissi woont en werkt als beeldend kunstenaar en oppervlakteontwerper in Casablanca. Ze studeerde aan Central Saint Martins in Londen, waar ze negen jaar (2005–2014) doorbracht met studeren, lesgeven en deelnemen aan artistieke evenementen, seminaries en symposia. Sinds haar terugkeer naar haar moederland heeft ze haar onderzoek naar plastic afval als sociaal fenomeen uitgebreid. Ze onderzoekt alle mogelijkheden die dit materiaal – dat als afval wordt bestempeld – te bieden heeft, met als doel de gebruikswaarde en de perceptie ervan in vraag te stellen. Een breed scala aan technieken, vaak experimenteel, wordt ingezet om het materiaal te begrijpen en in een nieuw licht te presenteren.

Tim Theo Deceuninck is een op fotografie gebaseerde kunstenaar die werkt op het snijvlak van landschapsrepresentatie en regeneratieve ecologieën. Hij onderzoekt het landschap als een samenwerking met niet-menselijke entiteiten en creëert beelden die zich bewegen tussen natuur en cultuur. Met behulp van botanische tincturen ontwikkelt hij 'gewortelde' foto's met low-tech 'landcamera's', elk een camera obscura gebouwd uit de omgeving die het portretteert.